"Czytaj Biblię. Książka dla Ciebie."
_
Saturday, 27 March 2010
Wednesday, 24 March 2010
Thursday, 18 March 2010
Sypialnia na Leo Frijdahof
_
Drzwi są do komórek, tylko te z firanką - na klatkę schodową.
Na Leo Frijdahof wynajmowałam pokój.
Uliczkę zamyka centrum dla muzułmanów. W piątki zawsze flaga. Duża kafejka, coś pomiędzy stołówką, barem i restauracją hotelową. Wygrzebali mi tam raz z zaplecza pompkę do roweru.
Cieszył mnie ten bluszcz. Aż do grudnia.
Dumpsterdived veggies suszę na stojaku dla naczyń.
Babciowa gustowna kurtyna nijak nie przystaje do tego domu.
W szufladzie Ali trzyma deskę i wałek do chapati.
_
Drzwi są do komórek, tylko te z firanką - na klatkę schodową.
Na Leo Frijdahof wynajmowałam pokój.
Uliczkę zamyka centrum dla muzułmanów. W piątki zawsze flaga. Duża kafejka, coś pomiędzy stołówką, barem i restauracją hotelową. Wygrzebali mi tam raz z zaplecza pompkę do roweru.
Cieszył mnie ten bluszcz. Aż do grudnia.
Dumpsterdived veggies suszę na stojaku dla naczyń.
Babciowa gustowna kurtyna nijak nie przystaje do tego domu.
W szufladzie Ali trzyma deskę i wałek do chapati.
_
Wednesday, 17 March 2010
Monday, 8 March 2010
Rainy rainy days
_
Droga do pracy: 40 min w deszczu.
Ponczo tłumi i szeleści, powstrzymuje wiatr.
Policzki czerwone. Woda na twarzy, woda w butach.
Pod ponczem pot.
Na miejscu. Studio. Pfff...
_
Droga do pracy: 40 min w deszczu.
Ponczo tłumi i szeleści, powstrzymuje wiatr.
Policzki czerwone. Woda na twarzy, woda w butach.
Pod ponczem pot.
Na miejscu. Studio. Pfff...
_
Wednesday, 3 March 2010
Dom
_
A'dam. Sobota.
Caretaking while they're away.
Removing a lake from the balcony. The cat is being helpfull.
_
_
A'dam. Sobota.
Caretaking while they're away.
Removing a lake from the balcony. The cat is being helpfull.
_
_
Saturday, 27 February 2010
Park Erazma
_
[A'dam]
Erasmuspark jest rano dziwną wysepką wśród hałasu
otaczających ulic.
Głośno szumią potoki samochodów; suną rowery zgrupowane w stada dzielone rytmem świateł. 'T is groen!, ktoś z lepszym refleksem
mówi mijając śpiącą jeszcze mnie. Jest już przecież zielone, panienko, rusz się.
W parku woda i bruk równomiernie obłożone lodem.
_
[A'dam]
Erasmuspark jest rano dziwną wysepką wśród hałasu
otaczających ulic.
Głośno szumią potoki samochodów; suną rowery zgrupowane w stada dzielone rytmem świateł. 'T is groen!, ktoś z lepszym refleksem
mówi mijając śpiącą jeszcze mnie. Jest już przecież zielone, panienko, rusz się.
W parku woda i bruk równomiernie obłożone lodem.
_
Sunday, 21 February 2010
Café z kotami
_
Mają tam dwa koty, a każdy rozmiaru dwóch kotów.
Lubią spocząć całą swoją istotą na twoich kolanach, utrudniając konsumpcję cudownych ciast.
Bardzo ciche miejsce.
_
Mają tam dwa koty, a każdy rozmiaru dwóch kotów.
Lubią spocząć całą swoją istotą na twoich kolanach, utrudniając konsumpcję cudownych ciast.
Bardzo ciche miejsce.
_
Friday, 19 February 2010
Dlaczego nie piszę
_
Krótkie wyjaśnienie:
Wiadomości ode mnie coraz rzadsze.
Świat stąd i stamtąd mieszają się we mnie i nie mogę ich już
tak kategorycznie oddzielić.
Nie mam już pocztówek z Holandii. Nie jestem już turystką.
To życie stało się moim życiem. Trudno je publikować.
Dlatego tak długo było cicho.
Drugi powód to taki, że ciszy u mnie było mało.
Za mało, żeby się w sobie skupić i przeżyć po kilka razy na nowo to,
co się wydarza, wyssać esencję i zapisać dla bliskich.
Był chaos przyjemny i kreatywny, relacje, praca, przemieszczanie się (commuting), marzenia, jedzenie (food), książki-inspiracje, muzyka, ludzie, mgły i deszcze. A to wszystko wymieszane w jednym wielkim garnku; i gotuje się, a mi wciąż zimno.
Wróciłam już do Groningen i rozczarowuje mnie tu wszystko.
Ale wracam po ciszę, żeby się znów zintegrować, poskładać kawałki
i iść dalej.
Będę wklejać obrazki; przynajmniej tyle. One po nitce popłyną do Polski, te połączenia przecież takie cenne.
Uściski!
_
Krótkie wyjaśnienie:
Wiadomości ode mnie coraz rzadsze.
Świat stąd i stamtąd mieszają się we mnie i nie mogę ich już
tak kategorycznie oddzielić.
Nie mam już pocztówek z Holandii. Nie jestem już turystką.
To życie stało się moim życiem. Trudno je publikować.
Dlatego tak długo było cicho.
Drugi powód to taki, że ciszy u mnie było mało.
Za mało, żeby się w sobie skupić i przeżyć po kilka razy na nowo to,
co się wydarza, wyssać esencję i zapisać dla bliskich.
Był chaos przyjemny i kreatywny, relacje, praca, przemieszczanie się (commuting), marzenia, jedzenie (food), książki-inspiracje, muzyka, ludzie, mgły i deszcze. A to wszystko wymieszane w jednym wielkim garnku; i gotuje się, a mi wciąż zimno.
Wróciłam już do Groningen i rozczarowuje mnie tu wszystko.
Ale wracam po ciszę, żeby się znów zintegrować, poskładać kawałki
i iść dalej.
Będę wklejać obrazki; przynajmniej tyle. One po nitce popłyną do Polski, te połączenia przecież takie cenne.
Uściski!
_
Saturday, 26 December 2009
Mój omafiets
_
Był czarny, lekko tylko pordzewiały, kiedy kupiłam go od Anny, tamtej Rosjanki (wyjechała do Australii). Szalony Francuz zaoferował, że naprawi mu pedały. Problem go przerósł,
więc złożył mi nowy rower, prawie taki sam.
Ten typ nazywa się omafiets - rower babci. Do lat pięćdziesiątych prawie każdy rower w Holandii był omafiets.
Moje poprzednie dwa też.
Holendrzy tak pięknie wsiadają na rowery. Lewa noga na lewym pedale, prawa odpycha raz, drugi, rower już jedzie i wtedy hop przerzucają prawą nogę i już siedzą. Próbowałam, ale tylko obiłam sobie kolano i posiniaczyłam łydki. Arden ma mnie nauczyć tej cyrkowej sztuczki.
Tymczasem umiem już łatać dziury w dętce i zakładać spadające łańcuchy. Jeszcze kilka miesięcy i nadrobię te wszystkie nierowerowe lata dzieciństwa.
-Why would you paint your bike?
-I don't know, actually. I wanted to paint it at the very beginning and that's when I bought the paint. But now I don't know any more...
-It looks ok, I think.
-I know why:
I bought the paint when I still didn't have a home
so my bike was the biggest thing I had. And it's my transport, my freedom. So I wanted to make it beautiful.
I wanted to make it mine.
(Dialog z Argentyńczykiem)
Pomalowałam.
Z dumą wypisałam mu na ramie "Niebieski". Wyobraziłam sobie, że woduję go jak jacht, rozbijając mu o bok butelkę szampana. Szampan leje mu się po kołach, zalewa łańcuch, tworzy spienioną kałużę na chodniku. Wchodzę w kałużę jedną nogą, dosiadam nowoochrzczonego, siodełko lepkie. I prujemy z mostu w dół, uśmiechając się do siebie.
Na plakacie: In deze stad niemand is alleen.
In this city (nobody)somebody is alone.
Zostawiłam go raz na noc pod dworcem. Była tabliczka z "Nooduitgang". I było też "Geen fietsen hier plaatsen a.u.b."
(No bikes here). Ale stało tam kilka rowerów, więc przyczepiłam też swój.
Rano to miejsce było zupełnie puste. Puściutkie. Jakby te hałaśliwe maszyny co to czyszczą szczotkami chodniki, wymiotły razem z papierami i kurzem wszystkie przytulone do barierki rowery.
Przecież tutaj, tu właśnie w tym miejscu był, stał! - nie cierpię tego uczucia. Zaglądam w szczelinę chodnika, jakbym miała tam znaleźć mój biedny rower wessany i pomniejszony. Byłam zrozpaczona.
Zadzwoniłam do AFACu, numer z broszury pt. "Gdzie jest mój rower ?!?!" (Waar is mijn fiets?!?!?). Pytali jaki ma typ łańcucha i o której wyszedł z domu, jak go ostatnio widziałam.
Następnego dnia w gęstym porannym mrozie pojechałam na drugi koniec miasta. Musiałam im dać 10 euro za odholowanie go na to pustkowie. Zamarzając wracałam na odzyskanym biedactwie z pokrzywionym koszykiem. Dostał numer i jest w aktach. Powiedzieli mi, że Nooduitgang znaczy Emergency exit.
Troskliwy AFAC na osłodę serwuje miętówki w firmowym opakowaniu. Rozpaćkała mi się ta słodycz w kieszeni płaszcza.
Aaa... FUCK!
_
Był czarny, lekko tylko pordzewiały, kiedy kupiłam go od Anny, tamtej Rosjanki (wyjechała do Australii). Szalony Francuz zaoferował, że naprawi mu pedały. Problem go przerósł,
więc złożył mi nowy rower, prawie taki sam.
Ten typ nazywa się omafiets - rower babci. Do lat pięćdziesiątych prawie każdy rower w Holandii był omafiets.
Moje poprzednie dwa też.
Holendrzy tak pięknie wsiadają na rowery. Lewa noga na lewym pedale, prawa odpycha raz, drugi, rower już jedzie i wtedy hop przerzucają prawą nogę i już siedzą. Próbowałam, ale tylko obiłam sobie kolano i posiniaczyłam łydki. Arden ma mnie nauczyć tej cyrkowej sztuczki.
Tymczasem umiem już łatać dziury w dętce i zakładać spadające łańcuchy. Jeszcze kilka miesięcy i nadrobię te wszystkie nierowerowe lata dzieciństwa.
-Why would you paint your bike?
-I don't know, actually. I wanted to paint it at the very beginning and that's when I bought the paint. But now I don't know any more...
-It looks ok, I think.
-I know why:
I bought the paint when I still didn't have a home
so my bike was the biggest thing I had. And it's my transport, my freedom. So I wanted to make it beautiful.
I wanted to make it mine.
(Dialog z Argentyńczykiem)
Pomalowałam.
Z dumą wypisałam mu na ramie "Niebieski". Wyobraziłam sobie, że woduję go jak jacht, rozbijając mu o bok butelkę szampana. Szampan leje mu się po kołach, zalewa łańcuch, tworzy spienioną kałużę na chodniku. Wchodzę w kałużę jedną nogą, dosiadam nowoochrzczonego, siodełko lepkie. I prujemy z mostu w dół, uśmiechając się do siebie.
Na plakacie: In deze stad niemand is alleen.
In this city (nobody)somebody is alone.
Zostawiłam go raz na noc pod dworcem. Była tabliczka z "Nooduitgang". I było też "Geen fietsen hier plaatsen a.u.b."
(No bikes here). Ale stało tam kilka rowerów, więc przyczepiłam też swój.
Rano to miejsce było zupełnie puste. Puściutkie. Jakby te hałaśliwe maszyny co to czyszczą szczotkami chodniki, wymiotły razem z papierami i kurzem wszystkie przytulone do barierki rowery.
Przecież tutaj, tu właśnie w tym miejscu był, stał! - nie cierpię tego uczucia. Zaglądam w szczelinę chodnika, jakbym miała tam znaleźć mój biedny rower wessany i pomniejszony. Byłam zrozpaczona.
Zadzwoniłam do AFACu, numer z broszury pt. "Gdzie jest mój rower ?!?!" (Waar is mijn fiets?!?!?). Pytali jaki ma typ łańcucha i o której wyszedł z domu, jak go ostatnio widziałam.
Następnego dnia w gęstym porannym mrozie pojechałam na drugi koniec miasta. Musiałam im dać 10 euro za odholowanie go na to pustkowie. Zamarzając wracałam na odzyskanym biedactwie z pokrzywionym koszykiem. Dostał numer i jest w aktach. Powiedzieli mi, że Nooduitgang znaczy Emergency exit.
Troskliwy AFAC na osłodę serwuje miętówki w firmowym opakowaniu. Rozpaćkała mi się ta słodycz w kieszeni płaszcza.
Aaa... FUCK!
_
Sunday, 6 December 2009
Sunny Sunday
_
Mewy oglądam w piżamie.
Hoofdweg dosł. Droga główna - mało wymyślna nazwa.
Ciągnie się na południe w mojej części miasta. Mroźno.
Przed jedenastą, prawie pusto.
Jesień pod kościołem. Msza trydencka, łacina plus holenderski, za dużo dla mnie.
Odpinam rower, lodowaty łańcuch, przez buty czuję kostkę brukową, łyk zimnej wody z butelki, ciasne rękawiczki i w drogę, do domu. Słońce grzeje w plecy, wiatr mrozi z przodu. Po drodze umieram z głodu, w piekarni na stołeczku pożeram spore chocoladebrioche opatulone w papier i cienkie drewniane pudełko. Zostawiam kawałek dla Heather, lubi wszystko, co z czekoladą.
Vondelpark. Ogromny, z wijącymi się ścieżkami. Po drodze, żeby nacieszyć się słońcem. Co jakiś czas ktoś gra na saksofonie, samochodzik-sklep sprzedaje frytki i hotdogi, wszyscy uprawiają jogging.
Prawie w domu i dom (na zdj. balkon ze zdobycznymi warzywami i kotem, który jeździ autostopem). Pożyczam ten dom, pomieszkuję. Uwielbiam i nie cierpię, wciąż wracam.
_
Mewy oglądam w piżamie.
Hoofdweg dosł. Droga główna - mało wymyślna nazwa.
Ciągnie się na południe w mojej części miasta. Mroźno.
Przed jedenastą, prawie pusto.
Jesień pod kościołem. Msza trydencka, łacina plus holenderski, za dużo dla mnie.
Odpinam rower, lodowaty łańcuch, przez buty czuję kostkę brukową, łyk zimnej wody z butelki, ciasne rękawiczki i w drogę, do domu. Słońce grzeje w plecy, wiatr mrozi z przodu. Po drodze umieram z głodu, w piekarni na stołeczku pożeram spore chocoladebrioche opatulone w papier i cienkie drewniane pudełko. Zostawiam kawałek dla Heather, lubi wszystko, co z czekoladą.
Vondelpark. Ogromny, z wijącymi się ścieżkami. Po drodze, żeby nacieszyć się słońcem. Co jakiś czas ktoś gra na saksofonie, samochodzik-sklep sprzedaje frytki i hotdogi, wszyscy uprawiają jogging.
Prawie w domu i dom (na zdj. balkon ze zdobycznymi warzywami i kotem, który jeździ autostopem). Pożyczam ten dom, pomieszkuję. Uwielbiam i nie cierpię, wciąż wracam.
_
Subscribe to:
Posts (Atom)